| Profil de --Pa•☆۩ ۞ ۩ ۩ ۞ ۩☆•....P...a...PhotosBlogListes |  Outils  Aide |
•☆۩ ۞ ۩ ۩ ۞ ۩☆•....P...a...p...A....•☆۩ ۞ ۩ ۩ ۞ ۩☆•หมดแล้วที่เคยรักกัน~มันไม่มีตอนต่อไประหว่างใจเรา
13/09/2007 คนถูกทิ้งในที่สุดวันนี้ก้อมาถึงจนได้ ถึงจะยื้อมานานแค่ไหนในที่สุดก้อต้องเลิกกันอยู่ดี
ถ้าเมื่อวานไม่โดนกอล์ฟก่าสาว built วันนี้ก้อคงจะยังเปนเหมือนเดิมอยู่
กลับไปโง่เหมือนเดิมอีก แล้วก้อต้องมานั่งเสียใจกับเรื่องเดิมๆ
แต่ตอนนี้ก้อเสียใจมากอยู่ดี
ทำยังไงถึงจะลืมได้ แล้วก้อเลิกเสยใจซะที
อยากให้มันจบได้แล้ว
ไม่อยากต้องมานั่งเสียใจอีก
นี่ก้อไม่รุจะไประบายที่ไหนดี
ก้อเลยมานั่งระบายในสเปซ ที่ไม่ได้เข้ามาเปนปีแล้ว
แต่ก้อไม่รุจะเขียนไรอีก
มันเขียนไม่ถูกเลย
ไม่รุจะระบายออกมายังไงดี
แต่มันเจ็บจิงๆ นะ
นึกว่าจะไม่เจ็บมาก แต่มันก้อไม่ได้เป็นอย่างที่คิด
เพราะก้อยังเสียใจมากอยู่ดี
คงไม่มีใครเข้ามาอ่านหรอก
เพราะไม่ได้อัพมาเปนชาดแล้ว
แต่ถ้ามีใครบังเอิญเข้ามาก้อช่วยปลอบหน่อยละกันนะ
thx 31/12/2006 happy new year~ Happy New Year ~
วันนี้เปนก้อเปนวันปีใหม่แล้วนะ
ตอนนี้เพื่อนๆ ทุกคนก้อคงจะกำลังเที่ยวปีใหม่กันอยู่ละสิ
เที่ยวให้สนุกละกันนะจ๊ะ
เที่ยวเผื่อภาด้วยล่ะ
เพราะตอนนี้ภากำลังเฝ้าบ้านอยู่เลย
จิงๆ ก้อไม่ได้อยากจะนอนอยู่บ้านหรอกนะ
แต่ออกไปข้างนอกไม่ได้อะดิ
แล้วก้อไม่มีคนออกไปด้วยแหละ 55+
ก้อเลยนั่งเคาน์ดาวน์อยู่บ้านก่าป๊า ม๊า ดีก่า
เด๋วพุ่งนี้ก้อจะไปวัดก่าม๊าด้วย
ปีนึงจะได้ทำบุญก้อตอนนี้แหละ
แล้วก้อวันเกิดอีกทีนึง ใครไปเที่ยวไหนก้อมาเล่าให้อิดฉาเล่นบ้างนะ
แต่ถ้าใครไปเที่ยวก่าแฟนไม่ต้องมาเล่าเลย
อิดฉา 555+
P.S.
ปีใหม่นี้ก้อขอหั้ยเพื่อนๆ มีฟามสุขมั่กๆ นะจ๊ะ
แล้วก้อสมหวังทุกๆ เรื่องเลย
ขอให้ภาสมหวังเหมือนกัน อิอิ 17/11/2006 การกลับมาอัพสเปซอีกครั้ง 555หลังจากที่ไม่ได้มาอัพสเปซนานประมาน 3 ชาดเสด
และเพื่อนๆก้อด่ากันมาแล้วว่าให้มาอัพซ้ากที
ในที่สุดวันเน้ก้อได้มาอัพแระ หุหุ
 แต่แม้จะหายหน้าหายหัวไปนานมาก ก้อยังไม่มีอะไรมาอัพเหมือนเดิม
แต่มีนิดนึงก้อได้
เริ่มตั้งแต่สอบเสดเมื่อสิ้นเดือนที่แล้ว ภาก้อต้องจากบ้านเกิด
ไปยังที่ๆ ไม่มีใครรุจัก (เว่อไปป่าววะ) ก่าที่บ้าน
เพราะโดนลากไปจีนด้วย เพื่อหัดพูดภาษาที่ใช้เวลาในการเรียนตั้งแต่เดะๆ จนถึงป่านเน้
แต่ก้อไม่ทำให้ผิดหวัง เพราะช้านพูดได้ และคุยก่าเค้ารุเรื่องด้วยแหละ เก่งจิงๆ เลย
จิงๆ ที่นู่นก้อดีนะ อากาดก้อสดชื่น มองไปทางไหนก้อมีแต่ภูเขา
รดก้อไม่ติดด้วย แต่อากาดโคดจะหนาวเลยง่ะ แบบว่าต้องใส่เสื้อตั้ง 3 ตัว
แต่ก้อไม่ค่อยช่วยอะไรเลย ยังแอบสั่นนิดๆ อยู่ดี
แต่ก้ออยู่อย่างสุขสบายมาตลอด จนกระทั่งวันสุดท้ายก่อนกลับ
ก้อต้องเจอกับเรื่องที่คาดไม่ถึงจนได้
เพราะหลังจากเหนื่อยจากการเดินเลือกของมาตั้งแต่สายๆ
แล้วก่าจะได้กินข้าวก้อตั้งบ่าย 2 แน่ะ ช้านก้อหิวโคดๆ
แต่เค้าดันไปกินร้านที่มันมีแต่เนื้อวัวกัน ตอนแรกก้อนึกว่ามีอย่างอื่น
แต่หลังจากดูเมนู และสอบถามพนักงานเพื่อความชัว ก้อได้รับคำตอบว่า
"ร้านนี้มีแต่เนื้อวัวคับบบ" มา
ทำให้ภาอึ้งเลย คนหิวจะตายอยู่แล้ว แต่กินไม่ได้
อาก้อบอกว่าให้บอกเจ้าแม่กวนอิมว่าขอกินวันนึง
ช้านก้ออุดส่าบอกในใจแล้วนะ
แต่พอกินเสดและกลับที่พักได้แปบเดว ก้ออ้วกทันทีเลยคับ
แต่มันยังไม่จบเพียงแค่นี้ หลังจากรุสึกดีขึ้นนิดนึง
พอนั่งรถไปแอร์พอร์ตก้อรุสึกอยากอ้วกอีกรอบ
พอลงรถก้อเลยต้องรีบไปห้องน้ามทันที
และสวรรค์ก้อกลั่นแกล้งคนดีอย่างช้าน
ให้ต้องทรมานกับการล้วงคออยู่ในห้องน้ามประมานคึ่งชม.ได้
พอออกจากห้องน้ามก้อหมดสภาพเลย โทรมสุดๆ
แต่หลังจากได้กินน้ามกับขนมไปนิดหน่อยบนเครื่อง
พอเครื่องจอดก้อโทไปเม้าก่าเพื่อนๆ ต่อได้ 555+
ช่างเปนประสบการณ์ที่ไม่น่าลองอีกครั้ง... ชัว
555
ไปอาบน้ามดีก่า เด๋วต้องอัพรูปอีก
เพื่อนๆ ก้อดูรูปวิวกันดูนะ สวยดี
แต่ก้อไม่มีอะไรเลย 55
ไม่ได้มาอัพตั้งนาน คิดถึงทุกคนเลยนะ
มาเม้นให้ด้วยล่ะ
 ฝานดี 22/07/2006 มาแว้ววว.....หลังจากห่างหายจากการอัพสเปซมานานแสนนาน
ในที่สุดวันนี้ก้อมีอารมมาอัพสเปซซะที 555
มีแต่คนเรียกร้องให้มาอัพสเปซได้แร้ว
แต่คนมันไม่มีอารมอะนะ แล้ววันหยุดก้อไม่ได้เล่นคอมด้วย
แบบว่ามันไม่ได้อยู่บ้านอะนะ มัวแต่ไปที่อื่นทุกอาทิดเลย อิอิ
  เขินนะเน่คิดดูดิตั้งแต่เปิดเทอมมาเรียนหนักมาก
อันนี้ไม่รุว่าจิงป่าวอะ เพราะไม่ค่อยเรียนเลย
เวลาไปม. ก้ออยากจะรีบกลับบ้าน ไม่อยากเรียนแร้ว
อ.ก้อสอนไม่รุเรื่อง มีเรียนรุเรื่องอยู่ประมาน 2 วิชา
แล้วอาทิดหน้าก้อคิวแน่นเอี้ยดเลยง่ะ
วันจันภาต้องไปหาหมอ แต่ภาไม่ได้เปนไรนะ
เพื่อนๆ ไม่ต้องเปนห่วง (หรือว่าไม่ห่วงอยู่แร้วอะ)
ภาแค่ไปเอายามาให้ที่ร้ากเอง 55 พูดมาได้นะเน่
แร้ววันอังคารก้อต้องไปเนฯ ซื้อหนังสือ
พอวันพุดก้อต้องไปหาหมอก่าพิ้ง
ตารางไม่ว่างเลยง่ะ เหนื่อยตายเลย
ที่สำคัญพุ่งนี้เปนวันที่ 23 ก.ค. ช่ายมะ
มันเปนวันที่คนกรุงเทพที่มีสิดเลือกตั้งทุกคน
ต้องออกไปใช้สิดกันนะคับ อย่ามัวแต่นอนหลับทับสิดกันล่ะ
แต่จิงๆ ก้อไม่ค่อยอยากไปอะนะ มันรุสึกว่า
แก่ๆ ไงไม่รุอะ เลือกตั้งได้เน่
ดูดิตั้งแต่เลือกได้ก้อ เลือกมาหลายล้านรอบแระ (เว่อไปป่าววะ)
แต่พุ่งนี้ภาก้อต้องออกไปเลือกอยู่ดี เพราะมันเปนสิดของเรา 55
  ป.ล. แร้วนะ
แต้งกิ้วนะจ๊ะ ต้อง เม บอย พิ้ง ม่อน โย อ๋อม ที่อวยพรวันเกิดให้อะ
แร้วก้อ ปอย พิ้ง ตุล โย เม ภามาอัพสเปซแร้วนะ
ปอย ตอนนี้ปอยคงเหนแร้วนะ ก้อต้องมาเปลี่ยนแบคกราวให้ภาแร้วอะ คิดถึงนะจ๊ะ
พิ้ง มาดูสเปซด้วย อัพแร้ว เจอกันวันจันนะ
อ๋อม ภาก้อคิดถึงอ๋อมเหมือนกันนะ เปนงัยบ้างอะ สบายดีป่าว ช่วงนี้หน้าฝนดูแลสุขภาพด้วยนะ
ตุล ก้อเจอกันทุกวันอะนะ ถ้าไปเรียนทั้งคู่ 55+
เม ภาไม่ค่อยได้เจอเมเลยอะ เจอกันก้อไม่ค่อยได้คุยจิงๆ ด้วยเนอะ
โย วันนี้ไป ม. มาเปนไงมั่ง ได้เปนเดือนป่าว
บอย ไว้เจอกันที่ ม.นะจ๊ะ
ม่อน แร้วเราจะได้เจอกันมั้ยเน่ ม่อนก้อมาที่ม.นะจะได้เจอเพื่อนๆ 55
คนสุดท้ายแร้ว
ต้อง แต้งกิ้วมั่กๆเลยอะ ทำสเปซใหม่สวยมาก ชอบๆ
++พุ่งนี้ทุกคนอย่าลืมไปเลือกตั้งกันนะคะ++ 06/06/2006 I Love DaD....พ่อครับ ผมรักพ่อ
ได้รับมาจากเมลล์ อยากแบ่งปันให้เพื่อนๆได้มีโอกาสอ่าน อ่านแล้วรักพ่อ ..... พ่อของผมเป็นคนดุ เสียงดังและมักจะอารมณ์เสียกับเรื่องต่างๆ อยู่เสมอ เมื่อผมยังเป็นเด็กวัยรุ่น ผมไม่เคยเข้าใจกับคำสั่งของพ่อเลย บางอย่างมันก็เป็นเรื่อง ที่ฝืนความรู้สึกของผมโดยสิ้นเชิง การไปเตะฟุตบอลแล้วกลับบ้านค่ำเหมือนเพื่อนคนอื่นไม่ถูกต้องนักในสายตาของพ่อ ผมต้องกลับมาช่วยงานที่บ้านทุกวัน บางครั้งผมก็คิดว่าพ่อไม่เคยเข้าใจผมเลย ไม่ได้รักผมเลยแม้แต่นิดเดียว เดือนธันวาคมของทุกปีโรงเรียนของผมมีการจัดงานวันพ่อ โดยมากจะมีการจัดบอร์ดเกี่ยวกับในหลวง แต่ปีนี้มีอะไรที่พิเศษกว่าอาจารย์ให้พวกเราเขียนการ์ดวันพ่อ การ์ดจะต้องถูกทำขึ้นเองและให้อาจารย์ตรวจก่อนส่งทางไปรษณีย์ไปที่บ้านของแต่ละคน สำหรับผมแล้วเรื่องการ์ดนี้ไม่ได้มีความสำคัญไปมากกว่าการได้เตะฟุตบอล หรือ ว่าเตะตะกร้อ กับเพื่อนเลย มันออกจะเป็นความกระดากอายด้วยซ้ำที่จะต้องเขียนการ์ดอวยพรให้กับพ่อ หลายวันนั้นผมทำอะไรหลายอย่างกว่าจะได้ทำการ์ดก็เป็นวันสุดท้ายก่อนที่จะส่งการ์ดสีฟ้าทำมาจากกระดาษแข็งที่เหลือมาจากจัดบอร์ดที่โรงเรียน ลายขลิบสีทองข้างๆผมก็ได้มาจากหมวกวันปีใหม่เก่าๆของน้อง ผมเขียนข้อความลงไปว่า .ขอให้พ่อมีความสุขและหายป่วยจากโรคที่เป็นอยู่ ผมคิดว่าถ้าผมเป็นอาจารย์ไอ้การ์ดใบนี้คงได้คะแนนไม่เกินห้าจากเต็มสิบแน่ๆ สองวันต่อมาผมกะว่าการ์ดจะต้องถูกส่งมาถึงที่บ้าน ทุกเย็นเมื่อกลับถึงบ้านผมจะรีบไปที่ตู้ไปรษณีย์เพื่อที่จะเก็บการ์ดของผมก่อน พ่อจะได้รับมัน หลายวันต่อมาผมก็ไม่เห็นมีการ์ดส่งมาที่บ้านแล้วผมก็ลืมเรื่องนี้ไป วันหนึ่งพ่อใช้ให้ผมไปหยิบของที่โต๊ะบัญชีเมื่อไขล็อคกุญแจและดึงลิ้นชักออกมา ผมพบการ์ดใบนั้นวางอยู่ ผมไม่รู้ว่าพ่ออ่านมันรึยัง ความรู้สึกของผมตอนนั้นคือเจ้าการ์ดใบนี้คือสิ่งที่ไม่น่าเก็บไว้ มันไม่ได้ทำมาจากความตั้งใจของผมเลยมันน่าจะหายไป แต่ว่าผมก็ยังไม่อยากจะทิ้งมันไปเลยนำมันซ่อนไว้ในลิ้นชักข้างๆกัน ต่อมาเมื่อผมเปิดลิ้นชักอีกครั้งก็พบการ์ดใบนี้วางอยู่เสมอ คราวนี้ทุกครั้งที่ผมเจอมันผมจะนำมัน ไปเก็บไว้ที่อื่นเสมอ และ ไม่ว่ากี่ครั้งที่ผมเปิดลิ้นชักเดิมก็จะพบว่ามันอยู่ที่เดิมเสมอ ครั้งสุดท้ายที่ผมพบมันผมเก็บมันไว้ในที่ที่คิดว่าจะไม่เจอมันอีกเลย และ เรื่องนี้พ่อกับผมไม่เคยพูดถึงมันเลย จากนั้นไม่นานพ่อก็จากไปด้วยโรคประจำตัว ห้องของพ่อเหมือนกับถูกปิดตาย ไม่มีธุระจำเป็นจริงๆหรือว่าทำความสะอาด ก็จะไม่มีคนเข้าไปในห้องนั้นเลย ผมเข้ามาเรียนต่อในที่ใหม่มีเรื่องใหม่ ให้พบให้เจอทุกวัน ความทรงจำหลายอย่างเกี่ยวกับพ่อก็จางหายไป.... จนวันหนึ่งผมเจอปัญหา ในหัวของผมมีแต่เรื่องสับสน อยากหนีปัญหาไปไกลๆไม่อยากเจอแม้แต่ผู้คน ผมกลับมาที่บ้านไขกุญแจห้องพ่อแล้วเข้าไปในนั้น ที่ห้องของพ่อทุกอย่างยังเหมือนเดิม ข้าวของทุกชิ้นยังอยู่ครบเหมือนครั้งที่พ่อยังอยู่ ในห้องเงียบมากผมได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจของตัวเอง ผมเดินไปที่โต๊ะบัญชีที่พ่อมักจะนั่งอยู่ที่นั่นเสมอ ตอนนั้นผมคิดว่าถ้าพ่อยังอยู่พ่อจะทำอย่างไร จะแนะนำผมอย่างไร แล้วจะช่วยผมแก้ปัญหาอย่างไร ทันใดนั้นผมคิดถึงเรื่องเก่าๆเรื่องนึงขึ้นมา ผมรีบเอากุญแจไขลิ้นชักโต๊ะบัญชีด้วยความหวังว่ามันจะยังอยู่ เมื่อเปิดลิ้นชักผมก็พบมัน การ์ดสีฟ้าขลิบทอง ยังดูโดดเด่นอยู่ลิ้นชักของพ่อ มันยังอยู่ที่เดิมเหมือนทุกครั้ง @ ถึงตอนนี้ผมรู้แล้วว่าพ่อรักผมมากขนาดไหน @ ทุกครั้งที่การ์ดใบนี้หายไปพ่อจะหามันแล้วนำมัน มาเก็บไว้ที่เดิม @ ไม่ว่ามันการ์ดที่ไม่มีราคาค่างวดใดๆและแทบจะหาความสวยงามใดๆไม่ได้เลย พ่อก็เก็บมันไว้เสมอ และ @ สิ่งที่พ่อสอนผมด้วยการกระทำมันมากกว่าคำพูดทั้งหมด @ พ่อสอนให้ผมมีความรับผิดชอบกับการกระทำของตนเอง @ ให้มีความอดทนและไม่ท้อแท้กับปัญหาใดใด @ เหมือนพ่อเคยเจอเสมอและผ่านมาได้ทุกครั้ง ผมรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าปัญหาที่ผมเจอตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย กำลังใจจากการ์ดใบนั้นเหมือน จะค่อยๆแผ่ซ่านจากมือเข้ามาสู่หัวใจผม ในใจของผมรู้สึกอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาดเหมือนกับพ่ออยู่ในนั้น ผมวางการ์ดเก็บไว้ที่ลิ้นชักตามเดิมและออกมาจากห้องของพ่อด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง กับเมื่อตอนที่เข้ามา ก่อนประตูจะปิดลงผมบอกออกไปด้วยความรู้สึกที่พ่อก็มีให้ผมมาตลอดว่า " พ่อครับ ผมรักพ่อ " วันนี้ไปตัดผมมาด้วยแหละ ยังดูแปลกๆ อยู่เลยอะ
สงสัยจายังไม่ชิน แต่แม่บอกว่าไม่ตลกนะ
ไม่รุจิงป่าว หรือว่าปลอบใจ 555+
แต่มันก้อสั้นลงไม่เยอะเท่าไหร่อะนะ
หายไปประมาน 2 นิ้ว นึกว่าจาหายไปเยอะ
เพราะบอกเค้าให้เอาผมเสียออกให้หมด
นี่ก้อตัดผมต้อนรับวันเกิดและวันเปิดเทอมพร้อมกันเลย 55
|
||||||
Envoyer un message privé
Conseiller à un ami
Ajouter à Mon MSN
Ajouter à votre réseau
Inscrivez-vous à des alertes|
|
